Showing posts with label Loneliness. Show all posts
Showing posts with label Loneliness. Show all posts

Sunday, April 20, 2014

~Lady in the Painting~



It was a perfect evening. Last rays of sun were shining upon the waves. Sea was calm and beautiful. He said to himself. Walking on the beach in the evening was his favorite thing. Watching the sunset while listening to the bells from the abandoned church on the hill. It was abandoned year ago but still bells are making noises to the wind. It was a sound of happiness and sadness at the same time. Jingles coming from a faraway place told a happy story but they were coming from a forgotten place which made it sad.

This evening was supposed to be a usual one. Just like other days he was going to take a walk on the beach. After the sunset go back to his little cabin and lit the candle. Eat some bread with cheese he bought from the market other day. Drink some wine or brandy if it’s a cold night. Play the violin a bit and go to a long sleep till the sun comes with a new day.

Destiny works in a mysterious way. Sometimes some things that you have been waiting for comes in an unexpected time and sometimes you didn't even know that you have been waiting for that thing until it arrives. This day was all about unexpected surprise that he had been waiting for his whole life.

It looked like a piece of paper first. Just a piece of paper. He was not going pick it up and then he was curious.

It was painting of a lady. Black silky hair fallen on to shoulder length. Dark long eye borrows with big round brown eyes. Pointy face with thick lips and a small nose.

“A fine looking lady.” He said to himself. Without thinking too much he put it into his pocket and walked away.

Sun was almost gone when he turned to go to his cabin. Had his small dinner and took his violin to play  That’s when he remembered about the picture in his pocket.

He took it out and looked at it from candle light. She looked young. Could be nineteen or twenty maximum  She must be from a good family, but fine ladies don’t keep their hair on loose like this. He was thinking.

Specially they wouldn't pose for a painting with hair on loose.

"It is just a painting." said to himself. But he doesn't put it in the pocket. He doesn't throw it away. He kept it on the chair next to him and played his violin. If someone saw that, they would think he was playing for her. But he said, he is playing for himself. Playing for night.

Sun came with a new day. But unlike other days sun rays bothered him on that day. He wanted to sleep more. He doesn't get a good sleep at that night. He was tired. It never happened before. He was proud always about being an early bird.

He dreamed all night. He has to many different dreams. Dreams on beach. Dreams at valleys. Dreams in his cabin. Dreams at some places where he doesn't know. But all the dreams had one thing in common. She was there. Lady in the painting. She was alive. Walking, talking and laughing. He felt so much alive in those dreams. He wanted to sleep more so could dream more.

But he had to wake up. Reality is not a dream. He washed himself and went to village for world. He was fine gardener. He is usually good at what he was doing. Whole village praised his work and said he was the best. But on that day he was a different man. He trimmed a bush which was about to bloom. Watered roses twice and if his fellow doesn't notice him doing so he would have done it to the third time as well.

All he could think was going home soon. It was like someone was waiting for him at home  Of course there was. She. She was waiting for him.

Days became months, months became years. Everybody noticed his changes. He was no longer the free lad but a man. A matured man. He aged quickly. His hair turned grey. There were winkles and dark spots around his eyes. He soon looked old to his age. But there were two things that became younger and brighter day by day.

His eyes and her. His eyes became more and more bright. It was like he was seeing someone getting close to him as the days was passing by. He dreamed every night. Slowly she took over his day too. He gave up fighting the feeling thought he wasn't so sure what it was.

She became more and more beautiful. Her eyes became bright too. Those were like stars first but later they were like burning suns. He felt the warmth and beauty.

He came from work that day. He felt a difference. He felt her presence in his cabin. This time it wasn't like she was a painting. But as a real person. A breathing living soul. He could swear that he heard the sound of her gown sweeping the floor. He felt a small breeze just like she was quickly passing him. When he was making a sandwich, when he was eating, when he was playing the violin, he felt her warmth next to him. It was like she was sitting next to him.

That night he dreamed again. He was on the beach. Sun was setting. Sea looked golden. Times was still  World was still. Everything was calm and quiet. But beautiful. She came to him. Hugged him tightly. Kissed him on lips and whispered to his ears.

“Let’s go. It’s time.”

It was the first time she spoke to him or the first time he heard her voice. It was calm like song.

He took her hand. She guided him to the golden sea. She held him close to her. They walked and walked until they disappear in golden water. Last rays of sun vanished from the earth as they disappear in sea.

Next day sun came with a new morning. But he was in deep sleep. He had a smile on his face. It was like he finally found peace.


Post Comment

Monday, September 24, 2012

Ricky said ''Nobody wants to be lonely''


Nobody wants to be lonely.. Nobody wants to cry..

Ricky Martin and Christina were screaming in the radio. Is that really true?? Nobody wants to be lonely?
yeah that is true. But sometimes there can be some who likes to be alone. It is not loneliness but enjoying the moment. 
Everyone, actually not everyone but most of people I know tell that they want someone to care about them, someone to talk, someone spend time with. I know the feeling. Because sometimes in my past I have felt the same way. but can we really find someone like that?? I don't think so. 
We can't simply ask from someone to care for us, can we? We can't ask them to be with us. But there are things that we can do..


Follow the mirror rule.. 
Now what is the mirror rule?? It is simple.. Mirror will never smile with you unless you smile with it first. So smile with the mirror and mirror will smile back.
If you need someone to care about you then start caring about others. If you want someone to spend time with then start spending time with others. You can't find one unless you are going to be with a hundred. Yes.. First you have to be with hundred to find a one to spend time. And then to find the "Right One" you have to spend time with thousands of people. That is the way it is. No-one will come to you until you are going towards them. If you want somebody in your life then you have to take a chance with the world.
Expose to the world. Stop merely existing and start living your life. 


Talk to yourself.
This is what I do most of times. I talk to myself. [yeah I do.. any problem? ;)] I know it sounds crazy. but trust me it helps to understand your inner side. It helps to understand what you really want in your life. Or you can talk to imaginary friends. I have lot of imaginary friends. 


Books
This is one of the best thing to do. Read books. If there are books then I can spend years without talking to anyone. :)
In these days also I rarely talk to anyone or log in to fb/blog because I bought books from book fair recently. Time is so interesting and I don't think anyone can be alone when all the characters in a book comes to live. 

But the most important thing is no-one can find the one for you. you have to find that one or the way to get rid from loneliness. 
Cheers!!

P.S :- Talk to yourself only when you are alone, otherwise you will get shifted to a mental hospital.
Listen to the song as well.. 


Post Comment

Sunday, September 2, 2012

~God has another plan~


I opened my eyes
slowly, slowly...
I wished you'd be here
near me, holding my hand

Everything was so dark
and calm and quiet
Something is wrong
said my mind...

There was a light
yellow and bright
I'm no longer lying
I floated gently..

 I floated through an arch
to a meadow very bright
"Am I out this much soon?"
a question in my mind..

Looked everywhere for u
to see your bright smile
you weren't here, but
a beautiful world..

Something is not right
mumbling in my head
"where are you and my son?"
more stress in my mind

Nobody seems anywhere
"could someone hear me?"
It's beautiful world
but don't want to stay here

I looked back at
the arch which I entered
It was no longer there
only me and silent everywhere..

Slowly floated myself
around the meadow
felt this is the end
No going back there

Finally saw you and him
cuddled together in pain
"don't worry I'm fine"
I screamed but no-one seems hear

They took me my body, not me
"I'm still here" whispered to your ear
"Seems god has another plan,
Tell him I love, and will forever.."


Post Comment

Monday, October 17, 2011

දිනක්..


ජීවිත නවාතැනේ
දිනක
ඔබ මා හමුවිය
හදිසියේ ම...
මගේ නෙතු අද්දර
නතරවිය ඔබේ නෙත
ඔබේ වදන් ළඟ
නැවතුණා මගේ සිත..
නොදැනීම හමුවෙලා
නොදැනීම ළං වුණා..
ළං වෙච්ච අපේ නෙත්
දුරස් නොවුනත් සබඳ
හදිසියේ ම
දිනක්..
දුටිමි අප
නොදැනීම
වෙන්වෙලා වග..

Post Comment

Sunday, October 16, 2011

එන්නට නම් එපා ඔබ....


පියවුණු දිනක මාගේ
හඬා වැළපෙන නෙත්
එන්නට නම් එපා ඔබ
දකින්නට නිසල මා
දරන්නට බැරි වෙයි මට
නැඟුනොතින් එකම එක
උණු කඳුළක් ඔබ නෙතට...

පියවුණු දිනක මාගේ
හඬා වැළපෙන නෙත්
එන්නට නම් එපා ඔබ
දකින්නට නිසල මා
දැවෙයි මා හෙලුවොත්
ඔබ එකම එක සුසුමක්
මා වෙනුවෙන් නොගැහෙන හදින්...

පියවුණු දිනක මාගේ
හඬා වැළපෙන නෙත්
එන්නට නම් එපා ඔබ
දකින්නට නිසල මා
මියෙයි මා නැවතත්
දුටුවොතින් නුඹ ශෝක වනු
දෙස බලා නිසල මා..

Post Comment

Thursday, October 6, 2011

මතකද හැන්දෑවේ..

"මතකද හැන්දෑවේ
අපි දෙන්නා
මන්දාරම් අඳුරේ
දවසක් දා මල් වැස්සේ තෙමුණා..."

මේ ගීතය ගුවන්විදුලියෙන් විකාශනය ඇසුණු විට මටත් නොදැනීම මගේ හිත අතීතයේ දවසකට පියමැන්නා.

එදා නම් මන්දාරම් අඳුරයි රෑ අඳුරයි දෙකම එකට එකතු වෙලා අපි වටේ හිටියා. මතකද ඒ හැන්දෑව?
කොළඹ රෑට තමා අවදිවෙන්නේ. ඒ වගේ රෑක සිරි පොද වැස්සේ අපි දෙන්නා ඇවිදගෙන ආවා. කුඩයක් වත් අතේ නැතුව.. ඒත් ඒ පොද වැස්ස අපිට බාධාවක් වුණේ නෑ..

අපි පෙම්වතුන් නෙමෙයි කියලා දැනන් හිටියේ අපි දෙන්නාම විතරයි. එක ළඟින් එකට අඩි තිය තිය හෙමින් කොඳුර කොඳුර එනකොට මිනිස්සු අපි දිහා බලන් ඉන්නවා කියලා අපිට මතක් වුණේ නැ නේද?

වැස්ස ගැන අපි කතා කළා මතකද? වැස්සට තෙමෙන්න මම හරිම ආසයි කියල මම කිව්වාම ඔය මගේ දිහා ඇස් හීන් කරලා බලලා කිව්ව "මං ඔයා වැස්සට තෙමෙනවට ආස නැ" කියලා.
මට පුංචි හිනාවකුත් ගියා ඒක ඇහුවාම. "ඔයා මාව ලෙඩ වෙයි කියලා බයද?" මම ඇස් ලොකු කරලා ඇහුව්වෙ ඔව් කියලා අහගන්න තියෙන ආසාවට.

 "ඔයා වැස්සට තෙමුණාම ලස්සන වැඩියි. එතකොට හැමෝම බලනවා ඔයා දිහා." හීන් කරපු ඇස් දෙකෙන් හිනාවෙන ගමන් ඔයා කිව්වා.
 "ඉතින් හැමෝම බැලුවාම මොකද වෙන්නෙ?" මම එහෙම ඇහුව්වෙ ඔයාගෙ ලස්සන ඇස් හිනා වෙන හැටි බලන්න.
ඒත් ඉතින් ඔයාගේ හැටි මට වෙනස් කරන්න බැ කියන්නඩ වගේ "එක අතකට මට මොකෝ නේද? බලනවා නම් බලපුවාවේ.." අහක බලාගෙන ඔයා කිව්වා.
ඔයා හැමදාමත් එහෙමයි. ලස්සන කතාවක් කියලා ඒක සබන් බුබුළක් පුපුරවනවා වගේ එකපාරටම නැති කරලා දානවා.මගේ මූණ වෙනස් වුණා කියලා ඔයා දකින්න ඇති, "තරහද?" හොරෙන් බලලා ඔයා ඇහුව්වා." මොකට තරහා වෙනවද" මමත් තරහ ඇති නැති ගාණට කිව්වා.
"හ්ම්ම්ම්.... අන්න බස් එකක්. දුවලා ගිහින් නගිමුද?" බස් නැවතුමේ නවත්තලා තිබුණ බස් එකක් දිහාට අත් දික් කරන ගමන් කිව්වා.
"අනේ අපි තව හෝල්ට් එකක් ඇවිදිලාම බස් එකට නගිමු?" මගේ හිත කෑගැව්වා. ඒත් ඉතින් හිත කෑගැහුව්වට ඇහෙන්නේ නැනේ.
"හා යමු" මමත් පය ඉක්මන් කරන ගමන් කිව්වා.
අපි දෙන්නා දුවලා ගිහින් බසයට ගොඩ වුණා.අපේ වෙලාව හොඳකමද නැත්නම් මල්සරාගේ වෙලාව හොඳකමද දන්නේ නැ අපි දෙන්නාට එක ළඟ ඉඳගන්න සීට් එකක් හම්බුවුණා.

මතකද? මම යාන්තමට ජනේලේ ඇරලා සීන් සිරි පොද මූණේ වද්ද ගන්නකොට ඔයා හොරෙන් බලාගෙන හිටියා? හ්ම්ම්ම්... ඔයා හොරෙන් බලන් හිටියට මම ඒක දැක්කා. මගේ ඇස් පියාගෙන වගේ හිටියට ඒ ඇස් හැරිලා තිබුණේ ඔයා දිහාවටමයි. හැමදාමත් ඒ ඇස් හොරෙන් ඔයා දිහාවටම හැරිලා බලන් ඉදිවි.. ඔයා දන්නෙත් නැතුව..

අපි දෙන්නා ගොඩාක් දේවල් කතා කළා. සරසවිය ගැන.. අපි දෙන්නාගේ ඉස්කෝල ගැන.. ඔයාගේ පරණ ප්‍රේම සම්බන්ධයක් ගැන.. මගේ පළවෙනි ප්‍රේම සම්බන්ධය ගැන.

ඒත් ඒ ඔක්කෝම අතරේ මට කියාගන්න බැරි තව දෙයක් හිත ඇතුළේ අඬ අඬා හිටියා. අපි දෙන්නා අපේ පරණ දේවල් කතා කරන කොට අපේ ඇස් ගැටුණු හැම වෙලාවකම මේ මොහොත ගැන කතා කළා. මේ මොහොතේ අපි දෙන්නව වට කරන් හිටිය ඒ අමුතු හැඟීම ගැන.. ඒ ළෙන්ගතුකම ගැන.. ඇස් කතා කළා.. ඇස් නොනවත්වා දොඬමළු වුණා. මටත් ඕනේ වුණා ඒ මොහොත ගැන දොඬමළු වෙන්න.. ඇස් දෙක පියාගෙන ඒ මොහොත විඳින්න..ඔයාගේ ඇස් වලත් ඒ ආසාව එදා මං දැක්කා. ඒත් සමහරවිට ඒ මොහොතේ විතරක් තිබුණ දෙයක් වෙන්නැති.

ඇස් දෙකෙන් කතා කරපු ඒ හැඟීම් ඔයාගේ කනට කොඳුරන්න මට ආසව තිබුණා. ඒත් ආයේ දවසක් එයි නේද කියලා හිතලා මම ඒදා නිහඬ වුණා. අනේ..ඒ වගේ දවසක් අයේ එන්නේ නෑ කියලා මම දැනන් හිටියා නම්.. එහෙනම් ඔයාට කියන්න තිබිච්ච ගොඩක් දේවල් මම ඒ මොහෝතේ කියනවා. ඒත් ජීවිතේ අපි හිතන දේවල්ම වෙන්නෙ නෑ.

වෙනදට බස් එක ඔයා බහින තැනට එන්න පැය ගාණක් යනවා. ඒත් එදා බස් එක ඉගිල්ලුනාද කොහෙදෝ.. ඔයා බහින තැනටම ඇවිත්..
"තනියම යන්න පුළුවන්ද?" එතරම් සෙනග හිටියෙ නැති හිස් බස් එක වටේ බලලා ඔයා ඇහුව්වා.
"මට තනියම යන්න පුළුවන්" මම කිව්වා.
ඒත් ඔයාට ඇහුණේ නැති වචන ටිකකුත් මම කිව්වා "ඔයාත් එනවා නම් මම කැමතියි".
ඔයාට ඒක ඇහුණේ නැ. ඔයා ඇස් දෙකෙන් හිනා වෙලා "ගෙදර ගිහින් මට මැසෙජ් එකක් එවන්න. අමතක කරන්න එපා" කියලා බැහලා ගියා.
මට ඔයා දිහා අයෙත් වතාවක් බලන්න ඕනේකම තිබුණා. ඒත් මගේ ඇස් වලට දන්නේම නැතුව ආපු කඳුළු ඔයා දැක්කොත් කියලා බය හිතුණ නිසා ඔයා බහින දිහා බලන්නෙ නැතුව ජනේලෙන් එළිය බලගෙන හිටියා. ඔයා බහින්න ෆුට් බෝඩ් එකට ගිහින් අයේ හැරිලා බලනවා යාන්තමින් වගේ ඇස් කොනින් මම දැක්කා. අනේ මට කෑගහලා අඬන්න ඕනේ වුණා. ඒත් මම කඳුළු හිර කරගෙන ජනේලෙ දිගේ බේරෙන වැහි පොද දිහා බලන් හිටියා..

එදායින් පස්සේ අපි අතරේ ගොඩාක් දේවල් වුණා.. ඒ කිසිම දෙයක් මේ තරම් ආදරණීය විදිහට හිතට දැණුනේ නෑ. ආයේ ඒ වගේ දවසක් එන්නේ නෑ කියලාත් මම දන්නවා. ඔයා මගේන් ගොඩාක් දුරටම ගිහිල්ලා.. හැමදාම ඔයා කළා වගේ මගේ සිහින සබන් බෝල වගේ පුපුරවලා හැරියා. ඒත් ඔයා එහෙම කලේ හිතලා නෙවෙයි කියලාත් මම දන්නවා. ඔයාට එන්න පුළුවන් නම් ඔයා නැවිත් ඉන්නේ නැ කියලත් මම දන්නවා. ඒත් ඔයා අයේ එන්න බැරි තරම් දුරකට ගිහින්.. එහෙම ගියේ ඇයි කියලවත් ගියේ කොහොමද කියලවත් මම අහන්නේ නැ.. ඔයාත් ඒවට දෙන්න උත්තර දන්නෙ නෑ කියලා මම දන්නවා..

ඒත් අයේ එකම එක සැරයක් ඒ දවසට යන්න තියෙනවා නම් ඒ වෙනුවෙන් ඕනේම දෙයක් කැප කරන්න මම ලෑස්තියි. ඒ වගේ සිරි පොද යටින් මන්දාරම් අඳුරේ මම ඊට පස්සෙ ඕනේ තරම් ඇවිදලා ඇති. ඉස්සරහටත් ඒ වගේ දවස් ඕනේ තරම් මට මුණගැහෙයි. ඒත් ඒ එක දවසක්වත් එදා හැන්දෑව වගේ වෙන්න නැ.. ඔයා ආයෙත් වැස්ස යටින් කොඳුර කොඳුර යන්න එන්නේ නැ..

ඇස් දෙකට නොදැනීම ආපු උණු කඳුළක් ඇස් දෙක ඇතුළේ ඉඩ නැති වෙලා කම්මුල් දිගේ පහළට බැස්සා.. අතීතයේ මාවතක සක්මන් කර කර හිටපු මම මගේ හිතත් එකතු කරගෙන ඉදගෙන හිටපු තැනින් නැගිට්ටේ ආයේ සින්දු විකාශයන නොවෙන්නම ගුවන්විදුලිය පෙට්ටියකට දාල වහන්න හිතාගෙන..

Post Comment

Monday, October 3, 2011

Here I am..

Lovely moon is filling the world with light
shinning stars are giving beauty to the night
to get moon's love, flowers having a fight
but here I am in a dark world, no-one in my sight

sky is never be alone till the sun comes there
gardens never be alone till the flowers bloom in there
world is never be alone till man is living in there
but here I am, suffering in loneliness like nobody is there

All the time people roaming around me
all the time people watching me cry
all the time people passing over me
but here I am, all alone, god might not know me

Post Comment